W KOH ich ściany są żółte, w odczynniku Melzera stają się brązowożółte, w końcu czerwonobrązowe. Podstawki 26–34 × 11–16 μm, nieco maczugowate, 2–3- lub 4–sterygmowe. Cystydy i konidiofory są cienkościenne, o długości 36–66 (–80) μm, średnicy 8–15 μm, przy czym te najdłuższe są najwęższe. Mają brzuchatą podstawę i długą, często nieregularną w kształcie szyjkę. W KOH są przezroczyste i bezbarwne (hialinowe). System strzępkowy monomityczny. Tworzące szeroki pas strzępki w hymenium i tramie równoległe lub nieco splątane. Mają grubość 6–10 μm i są w nich rozproszone sferocysty o średnicy do 25 μm, zwłaszcza w miejscach rozgałęzień strzępek. Perydium w KOH nabiera żywych barw, można na nim zaobserwować ornamentację w postaci ochrowych włókienek tworzących cienką zewnętrzną warstewkę złożoną z przylegających strzępek. Kontekst hialinowy. Brak sprzążek.
Występowanie i siedlisko W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano tylko 2 stanowiska, obydwa dawne: (Wrocław, 1889 i Iwonicz-Zdrój, 1939). Rozprzestrzenienie tego gatunku i częstość jego występowania na terenie Polski nie są znane. Nowsze stanowiska podaje internetowy atlas grzybów.