Bitwa na Białej Górze () – bitwa stoczona 8 listopada 1620 na Białej Górze pod Pragą między siłami czeskich protestantów a wojskami koalicyjnymi katolickich Habsburgów, największa klęska w historii Czech i decydująca bitwa, która zmieniła losy kraju.
Bitwa thumb|left|Litografia, przedstawiająca bitwę
Geneza konfliktu Pierwotną przyczyną był opór Czechów przeciwko nasilającej się dominacji ekonomicznej, politycznej i kulturowej Niemców (głównie przybyszów z Bawarii i Saksonii) na terenie Czech. Antagonizm podsycały różnice religijne między zwolennikami husytyzmu a katolikami. Czesi bronili autonomicznej pozycji, Niemcy umacniali własne interesy w Czechach gwarantujące im polityczną dominację.
Nasilająca się dyskryminacja protestantów spowodowała, że w 1618 reprezentanci czeskiej szlachty udali się na Hradczany, aby złożyć protest u przedstawicieli cesarza Macieja Habsburga. Spotkanie miało burzliwy przebieg: dwóch najbardziej znienawidzonych namiestników cesarskich zostało wyrzuconych przez okno na stertę odpadków. Zdarzenie zwane drugą defenestracją praską zapoczątkowało czeskie powstanie i wojnę trzydziestoletnią. Czescy protestanci utworzyli dyrektoriat z Wacławem Wilhelmem z Roupova na czele. Najważniejszą decyzją była detronizacja króla Ferdynanda.