Eliot Cardella Stannard (wym. []; ur. 1 marca 1888 w Londynie, zm. 21 listopada 1944 tamże) – angielski dramaturg, scenarzysta i reżyser filmowy, uznawany za jedną z najważniejszych osób pierwszych lat kinematografii brytyjskiej i ery filmu niemego. Znany jako najdłużej współpracujący scenarzysta z angielskim reżyserem Alfredem Hitchcockiem (1925–1929).
Życiorys Eliot Cardella Stannard urodził się 1 marca 1888 w londyńskiej dzielnicy Wandsworth, jako syn inżyniera budowlanego Arthura Stannarda (ok. 1854–1912) i powieściopisarki Henrietty Winter (z domu Palmer; 1856–1911), piszącej pod pseudonimem John Strange Winter. Jej powieść Bootle’s Baby (1885) sprawiła, że Stannarda początkowo nazywano „Bootles”. Miał cztery siostry – Audrey Noel Palmer Stannard (1884–1912), Dorothy Katharine Palmer Stannard (1885–1886), bliźniaczkę Violet Mignon Stannard i młodszą Olive Nancy Stannard (1895–1975). W 1911 pracował u swojego ojca jako asystent kierownika w firmie zajmującej się produkcją armatury łazienkowej. Rok później przejął zarządzanie po śmierci ojca, lecz w listopadzie 1913 ogłosił bankructwo. W następnym roku zajął się pisaniem scenariuszy filmowych.