Wkrótce przystąpiono do bicia monet, za co odpowiadała cesarska mennica w Wiedniu. Wytwarzano je z brązu (4% cyny, 1% cynku) według projektów austriackich rzeźbiarzy i grawerów Antona Scharffa (1 i 10 par) oraz Friedricha Leiska (5 par). Na awersie znalazł się profil księcia, a w wzdłuż otoku inskrypcja „ОБРЕНОВИЋ III. КЊАЗ СРБСКИ” (Obrenović III. Knjaz Srbski, ). Część nakładu monety o nominale 1 pary omyłkowo wybito w wariancie, w którym ostatnie słowo zapisano jako „СРЋСКИ”, Srćski). Na rewersie zamieszczono nominał pod zamkniętą książęcą koroną. Boki i dolną część monety zostały wypełnione wieńcem z gałązek laurowych (strona lewa) i dębowych (prawa). Taki układ elementów stał się wzorem dla większości przyszłych serbskich monet z przełomu XIX i XX wieku (wyjątkiem były monety zdawkowe według projektu z 1883 roku). Choć pierwotne plany zakładały wybicie monet o wartości ok. 120 mln par, ostatecznie wytworzono ich na sumę około 70 mln par – nie jest do końca jasne, czy różnica ta wynikała z przeszacowania krajowego zapotrzebowania, czy też niedoszacowania kosztów produkcji. Monety ostatecznie zostały wyemitowane 20 lutego 1869 r., już po śmierci księcia Michała, który r. zginął w zamachu. Brązowe pary pozostały w obiegu do 30 kwietnia 1898 r.