Tragiczna śmierć władcy uniemożliwiła płynną kontynuację reform walutowych. Dalsze prace nad wprowadzeniem serbskich monet o wyższych nominałach podjęto już za panowania księcia Milana Obrenowicia IV. Zakładano, że nowe srebrne monety skutecznie wyeliminują z obrotu waluty państw ościennych. W listopadzie roku 1873 przyjęto stosowną ustawę, a dwa lata później, kiedy 21-letni książę objął pełnię rządów, po raz pierwszy w czasach nowożytnych wyemitowano serbskie monety grube, które zawierały w swojej nazwie określenie „dinar”. Ze srebra próby 835 wytworzono wówczas monety o nominałach 50 par oraz 1 i 2 dinarów, których wzór wpisywał się we wcześniejsze założenia odnośnie do monet z roku 1868 (inskrypcja na awersie głosiła „МИЛАН М. ОБРЕНОВИЋ IV. КЊАЗ СРПСКИ” (Milan M. Obrenović IV. Knjaz Srpski, ). Pomimo tego, że Serbia nie była jej pełnoprawnym członkiem, nowe monety spełniały wymogi Łacińskiej Unii Monetarnej dotyczące zawartości srebra w poszczególnych nominałach. Autorem projektu 50 par i 2 dinarów był Anton Scharff, zaś 1 dinara – Friedrich Leisek. Wszystkie monety bite były w wiedeńskiej mennicy i formalnie pozostawały w użyciu aż do 1904 roku i emisji monet Piotra Karadziordziewicia.