Niemniej z uwagi na niewielki nakład (6 mln sztuk) oraz systematyczne przetapianie na potrzeby nowych serii (co dotknęło zwłaszcza największe dwudinarówki) wkrótce stały się one rzadkością.
Tuż po uzyskaniu pełnej niepodległości od Turcji Osmańskiej parlament w Belgradzie 10 grudnia 1878 r. przyjął ustawę o serbskich pieniądzach narodowych, na której mocy wkrótce przystąpiono do emisji nowej serii monet. Do obrotu trafiły następujące nominały: 5 i 10 par wytwarzanych z brązu, 50 par, 1, 2 i 5 dinarów ze srebra (trzy pierwsze próby 835, ostatnia zaś 900) oraz 20 dinarów ze złota próby 900. Zgodnie z ustawą planowano też wybić z brązu brakujące monety zdawkowe (1 i 2 pary) oraz złote 10-dinarówki, jednak plany te nie doczekały się realizacji. Choć wszystkie monety tej serii noszą datę 1879, to jednak wyłącznie 20-dinarowe złote monety faktycznie wybito w tym roku (emisja 16 grudnia 1879). Pozostałe nominały w rzeczywistości zostały wyprodukowane rok później (emisja 3 kwietnia 1880). Za wzór wszystkich typów monet odpowiadał Ernest Paulin Tasset. Awers, z wyjątkiem nowego portretu monarchy, był niemal identyczny z projektem z 1875 roku. Także rewers zawierał tradycyjne gałązki dębu i wawrzynu, koronę oraz umieszczony pośrodku nominał.