Ostatecznie termin ofensywy został wyznaczony na początek marca. Do udziału w niej Kołczak mógł skierować łącznie ok. 132 tys. żołnierzy w czterech grupach wojsk. Było to znacznie mniej, niż zakładał początkowo, planując masowy pobór mężczyzn z zajmowanych już terenów na Syberii. Ponadto pochodzący z poboru żołnierze Armii Rosyjskiej nie zostali odpowiednio przeszkoleni, zaś część przekazanych Kołczakowi przez aliantów zapasów broni i umundurowania nie dotarła na czas z Władywostoku.
Armia Syberyjska pod dowództwem czeskiego gen. Radoli Gajdy liczyła ok. 45 tys. ludzi, była ponadto wspierana przez Flotyllę Syberyjską operującą w północnej części nurtu Kamy. Jej sztab znajdował się w Jekaterynburgu. W Czelabińsku znajdowało się dowództwo Armii Zachodniej pod dowództwem Michaiła Chanżyna, liczącej 42 tys. żołnierzy. W ofensywie miała ponadto wziąć udział grupa atamana Dutowa (ok. 25 tys. żołnierzy) oraz 20 tys. Kozaków uralskich i orenburskich.