Czerwony Front Wschodni liczył 96 500 żołnierzy. Największe zgrupowanie, złożone z 1 i 4 Armii, w połowie marca 1919 r. znajdowało się w rejonie Orenburga i Uralska (same miasta pod koniec stycznia zostały opanowane przez czerwonych m.in. wskutek dezercji Kozaków) i liczyło 36 tys. żołnierzy. W 3 Armii znajdowało się 30 tys. żołnierzy, natomiast w 2 Armii – 19 500 walczących. Najsłabszym liczebnie związkiem czerwonych była 5 Armia znajdująca się na początku marca 1919 r. w Ufie i licząca 11 tys. żołnierzy.
Przebieg ofensywy Ofensywa Armii Syberyjskiej i Armii Zachodniej Jako pierwsze do działań ofensywnych przystąpiły jednostki dowodzone przez gen. Gajdę, co miało miejsce 4 marca 1919 r. Przełamały one bardzo słaby opór stawiony przez czerwoną 3 Armię i pokonały w ciągu trzech dni 150 km wzdłuż linii kolejowej z Permu w kierunku Wiatki. Druga grupa wojsk Armii Syberyjskiej 7 marca zajęła Ochańsk, dzień później – Osę i 10 marca – Sarapuł. Armia Zachodnia gen. Chanżyna przystąpiła do ofensywy krótko po Armii Syberyjskiej. Powstrzymała marsz czerwonej 5 Armii z Ufy w kierunku Złatousta i 10 marca zajęła Birsk, zaś 14 marca - Ufę.