Antonio de Guevara (ur. ok. 1480 w Treceño (Kantabria), zm. 3 kwietnia 1545 w Mondoñedo) – hiszpański pisarz i duchowny, jeden z najpopularniejszych prozatorów XVI wieku.

Życiorys Był synem Juana Beltrána de Guevara y Elviry de Noreña y Calderón; pochodził z bocznej linii szlacheckiego rodu Guevarów. W młodości przebywał na dworze Królów Katolickich, według jego własnego świadectwa - jako paź księcia Jana, następcy tronu. Po śmierci księcia służył królowej Izabeli, a gdy zmarła (1504) wstąpił do zakonu franciszkanów. W czasie powstania Comuneros (1520) został wysłany z misją do powstańców w Villabrágima, których miał przekonywać do zaniechania buntu. Mimo niepowodzenia akcji cesarz Karol V nagrodził go stanowiskiem nadwornego kaznodziei (1521). W następnych latach Guevara podróżował wraz z cesarskim dworem i pełnił różne funkcje: jako komisarz inkwizycji uczestniczył w ewangelizacji Morysków w regionie Walencji, był też członkiem komisji oceniającej prawomyślność pism Erazma z Rotterdamu. W 1527 r. został nadwornym kronikarzem cesarza. W 1528 otrzymał godność biskupa Guadix, a w 1537 r. biskupstwo Mondoñedo. W ostatnich latach życia zajmował się przede wszystkim pracą duszpasterską. W 1541 r. opublikował Constituciones Sinodales, o dużym znaczeniu dla funkcjonowania lokalnego kościoła. Zmarł w 1545 r.