Traktat Rzymski z 1957 roku wymaga równego wynagrodzenia kobiet i mężczyzn oraz zakazuje dyskryminacji ze względu na płeć w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy.
Jednak dopiero Traktat z Amsterdamu z 1997 roku wprowadza specyficzne sposoby walki z dyskryminacją. Uwzględnia szeroką gamę cech osobowościowych, takich jak: płeć, rasa lub pochodzenie etniczne, religia, niepełnosprawność, wiek lub orientacja seksualna. Artykuł 13 Traktatu o Wspólnocie Europejskiej wywiera znaczący wpływ na rozwój prawa antydyskryminacyjnego oraz doprowadza do wprowadzenia szeregu nowych dyrektyw w sprawie równości, a także do zmiany obowiązującej Dyrektywy Równości Płci.
W ostatnich latach pojawiają się więc duże postępy w zakresie rozwoju prawa antydyskryminacyjnego w UE. Po pierwsze, uprawnienia i funkcje Unii Europejskiej w dziedzinie równości i innych praw człowieka zostają ostatnio zmienione i rozszerzone w ramach Traktatu z Lizbony z dnia 1 grudnia 2009 roku. Po drugie, w wyniku traktatu lizbońskiego i innych kluczowych decyzji instytucji UE, istnieje coraz większa zbieżność między przepisami prawa UE i przepisami praw człowieka innych organizacji międzynarodowych, tj.