Wiosną 1940 Niemcy zwolnili Z. Rytla z funkcji dyrektora fabryki Lilpop, Rau i Loewenstein. W następnych latach okupacji prowadził warsztat mechaniczny. Po aresztowaniu prezesa INOiK Piotra Drzewieckiego (1942) przejął opiekę nad Instytutem, formalnie rozwiązanym przez okupanta. W 1945 został dziekanem Wydziału Organizacji Przemysłowej Wyższego Studium Nauk Społeczno-Gospodarczych w Katowicach (w późniejszych latach przekształconego w Akademię Ekonomiczną im. Karola Adamieckiego, obecnie Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach).
Opracował energetyczną koncepcję oceny działań, która, wywodzona od H. Emersona, przyniosła mu ogromny sukces. Sformułował ją w rozprawie Teoretyczne problemy organizacji. Uważał, że aktywność każdego kierownika powinna być skoncentrowana na likwidacji strat, z wyjątkiem tych, których uniknąć się nie da. Dzięki temu możliwe będzie osiągnięcie wyniku idealnego przy danym zasobie energii lub też zmniejszonej do minimum ilości energii zużytej. To prowadzi do sprecyzowanie pojęcia sprawności i skuteczności działania. Wg Rytla sprawność jest to stosunek rezultatu działania do energii włożonej. Skuteczność natomiast odnosi się do dwóch przypadków, jako że nakłady pracy możliwe do zastosowania są albo ograniczone, albo też celem jest uzyskanie określonego wyniku użytecznego.