W pierwszym przypadku chodzi o maksymalizację wyniku użytecznego przy danych nakładach, co nazywa się wydajnością. W drugim, o maksymalizację nakładów przy danym wyniku użytecznym, co nazywa się oszczędnością.
Opierając się na rozważaniach na temat sprawności i skuteczności Z. Rytel uogólnił prawo optymalnej produkcji K. Adamieckiego. Sformułował prawo optymalnej działalności - „Przy wszelkiej działalności zwiększając rozchód, wysiłek osiąga w pewnym punkcie optymalną wydajność, poza którą skutek użyteczny maleje”.
Z. Rytel zaproponował cykl usprawnień organizatorskich: faza - ustalenie układu (dane dotyczące maszyn, warunki pracy, kwalifikacje pracowników) faza - ustalenie przebiegu pracy - (spis czynności, chronometraż czynności, harmonogram prac) faza A - badanie i projektowanie zmian ((określić czynności, wyeliminować zbędne, zaprojektować zmiany w urządzeniach, zdefiniować kwalifikacje pracowników) faza - wykonanie tych zmian (wprowadzamy zmiany, obserwujemy co się dzieje, robotnik nabiera wprawy) faza - kontrola i badanie przebiegu pracy (nowa kolejność operacji, nowy chronometraż, nowy harmonogram, nowe warunki wzorcowe i normatywy) faza - porównanie i dalsze wnioski (porównanie harmonogramów, wzorców, określamy zwiększenie sprawności, tempa nasilenia, czy dokonane zmiany są ostateczne?, a jeśli nie, to