nakreślamy plan przyszłych ulepszeń)
Z. Rytel jest także autorem koncepcji nasilenia działalności, pojmowanej jako liczba zużytych godzin pracy w danym czasie. Tego rodzaju wskaźnik skuteczności cząstkowej pozwala ocenić stopień zorganizowania działania i wykorzystania czasu kalendarzowego. Dla każdego działania określa się tak zwane nasilenie wzorcowe, dzięki któremu możliwe jest określenie niezbędnej liczny okresów (godzin, dni, itp.) dla danego zadania. Stosunek liczby okresów rzeczywistych do liczby okresów niezbędnych przy wzorcowym nasileniu to współczynnik obiegowy.
Rozwinięciem tej koncepcji było opracowanie tzw. esogramów jako techniki organizowania w czasie złożonych przedsięwzięć. Esogram pokazuje neutralne tempo narastania pracochłonności w cyklu budowy oraz służy do rejestracji rzeczywistego przyrostu pracochłonności, stanowiąc podstawę do działań koordynacyjnych. Analiza szeregu esogramów rzeczywistych dla różnych jednostek danego typu pozwala wyprowadzić wnioski co do trendu narastania pracochłonności budowy i w konsekwencji udoskonalić esogramy normatywne.