W dniu 18 maja 1931 r. podczas strajku generalnego w Zagłębiu Krakowsko-Dąbrowskim, został delegatem strajkujących, przeciwko obniżeniu płac. Strajk zakończył się zwycięstwem okupionym stratą czterech towarzyszy i kilku rannych. Dyrekcja kopalni za strajk, usunęła ze stanowiska inspektora inż. Szczymeckiego.
Pogrzeb ofiar strajku był potężną, zorganizowaną i groźną manifestacją mieszkańców Jaworzna i okolic. W związku z manifestacją władze sanacyjne utworzyły na terenie Jaworzna szkołę policji państwowej, tzw. „drewniaków” w liczbie 200 słuchaczy, którzy każdego dnia patrolowali dzielnice robotnicze.
W lutym 1932 r. był współorganizatorem generalnego strajku protestacyjnego robotników z Zagłębia Krakowsko-Dąbrowskiego, przeciwko redukcji ich zatrudnienia oraz zatopienia kopalni węgla „Klimontów”, w wyniku którego dyrekcja kopalni zaniechała wprowadzenia tych zmian.
W marcu 1933 r. w Jaworznie współorganizował strajk przeciwko redukcji zatrudnienia górników, który zakończył się sukcesem. W konsekwencji przeniesiony został wraz z załogą, z kopalni „Kościuszko” do innych kopalń. Od 1934 r. został górnikiem kopalni „Piłsudski”odręcznie napisany życiorys przez Franciszka Mazura.