Kobieta przedstawiła też swoją opinie odnośnie do popularnej wówczas debaty toczącej się między okazjonalistami a Platonikami z Cambridge. Nie zgadzała się z Johnem Norrisem, który uważał, że ludzie w podzięce za wszystkie przyjemności których źródłem jest Boska osoba, winni są okazać Mu miłość. Dla Astell uczucie jakim darzony jest Bóg, powinno być całkowicie bezinteresowne, tylko wtedy zyskuje ono na wartości. Kobieta zwracała również uwagę na możliwość wyróżnienia dwóch rodzajów miłości. Pierwszy, kierowany do bliźniego, opierać miał się na „dobroci”, czyli altruizmie. Drugi, zwrócony do Boga, na „pragnieniu”, inaczej pożądaniu Dobra najwyższego.

Okazjonaliści sądzili również, że światy, materialny i świat idei różnią się od siebie tak mocno, że nie mogą na siebie nawzajem oddziaływać. O fakcie, że obie te rzeczywistości są ze sobą idealnie zgrane czasowo, przesądzać ma jedynie Bóg, który zadecydował się upozorować ich synchronizacje. Pogląd Astell różnił się diametralnie. Przypisywała umysłowi, jeszcze dwie, niezwykle ważne funkcje: rozumną i wiolitywną. Ta pierwsza ma za zadanie odbierać i porównywać idee, jej przymiotem jest „prawda” mająca swoje źródło w boskich ideach. Druga funkcja posiada natomiast moc wyboru i kierowania myślami oraz emocjami, a przypisuje się jej „dobro”, które zawsze zgodne jest z boską wolą.