Stworzyła podział według którego Bóg miał być nieskończonym i nieśmiertelnym umysłem, ludzie zaś połączeniem nieśmiertelnego, lecz ograniczonego umysłu, oraz śmiertelnego ciała. Umysł jako substancja niepodzielna, nie może ulec destrukcji, ciało zaś przez swoją wielocząsteczkowość staje się zniszczalne. W dyskursie tym ciało ma pełnić role naczynia dla umysłu, zwanego inaczej duszą. Rolą umysłu natomiast jest ograniczenie ludzkiej pierwotności, tak aby jak najbardziej zbliżyć człowieka do istot niebiańskich. Naturą ciała jest ruch, duszy zaś miłość.
Astell skupiała się na przedstawieniu, w jaki sposób człowiek jest w stanie osiągnąć Boskie poznanie. Jednakże nie chciała opisywać Boskiej natury. Sądziła, że relacja Boga z ludźmi na zawsze pozostanie tajemnicą, tak samo jak kwestia sprzężenia duszy z ciałem.