mały|Kompleks proteazy NS3/4A z grazoprewirem (na żółto triada katalityczna, natomiast na niebiesko, zielono oraz czerwono boczne łańcuchy proteazy serynowej NS3/4A odpowiedzialne za powstawanie oporności) Inhibitory proteazy serynowej NS3/4A – grupa wielofunkcyjnych organicznych związków chemicznych, blokujących proteazę serynową NS3/4A, która jest niezbędna w procesie replikacji wirusa zapalenia wątroby typu C. Są stosowane w leczeniu wirusowego zapalenia wątroby wywołanego przez wirusa HCV.
Historia Pierwszym, odkrytym w 2003 roku inhibitorem proteazy serynowej NS3/4A był ciluprewir, natomiast pierwsze inhibitory proteazy serynowej NS3/4A telaprewir oraz boceprewir zostały wprowadzone na rynek farmaceutyczny w 2011 roku. Leki te były nieskuteczne w monoterapii ze względu na szybkie pojawianie się substytucji warunkujących oporność, natomiast w połączeniu z rybawiryną i peginterferonem alfa-2a lub alfa-2b pozwalały na trwałe wyleczenie u 75–79% chorych, pomimo znacznej uciążliwości tej terapii. Pierwszym inhibitorem proteazy serynowej NS3/4A drugiej fali pierwszej generacji był zarejestrowany w 2013 roku symeprewir, o korzystniejszym profilu bezpieczeństwa.