Diagnostyka W diagnostyce tracheobronchopatii osteochondroplastycznej główną rolę odgrywa bronchoskopia połączona z badaniem histopatologicznym. Zastosowanie ma także tomografia komputerowa klatki piersiowej. W obrazie rentgenowskim klatki piersiowej zwykle zmiany nie są dostrzegalne, także badania czynnościowe układu oddechowego, takie jak spirometria, mogą ich nie ujawniać, jeżeli nie ma znaczącej obturacji dróg oddechowych. W diagnostyce różnicowej istotne jest wykluczenie takich chorób jak sarkoidoza, amyloidoza, gruźlica, brodawczaki, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, nawracające zapalenie chrząstek, czy nowotwory.
Leczenie Leczenie przyczynowe tracheobronchopatii osteochondroplastycznej nie jest obecnie znane. Większość przypadków o łagodnym przebiegu nie wymaga leczenia, a jedynie obserwacji. Leczenie objawowe obejmuje antybiotyki, środki przeciwkaszlowe i mukolityki. U pacjentów, u których doszło do poważnego zwężenia dróg oddechowych, stosuje się krioterapię, radioterapię lub leczenie chirurgiczne – poszerzanie endoskopowe, wszczepienie stentu lub resekcję zwężonego odcinka.