Drzewo bartne mogło zawierać naturalne dziuple zamieszkane przez pszczoły (zwane świepietami, ślepietniami) lub sztuczne dziuple wykonane przez człowieka, nazywane barciami. Na drzewie mogła też być umieszczona osobna kłoda bartna. Drzewo, na którym stała kłoda bartna (tzw. stojak), określane było jako stojło. Niekiedy drzewo bartne ścinano, wycinano z niego fragment pnia z barcią i wykorzystywano jako niezależną kłodę bartną.
Drążenie barci
Barcie były zwykle umieszczone na wysokości od kilku do kilkunastu metrów. W celu ułatwienia drążenia barci wybierano drzewa z murszem, którego widocznym przejawem były hubki czyrenia sosnowego. Próchno takiego zmurszałego drzewa powinno być koloru żółtego lub żółtopomarańczowego, nie zaś brunatnego lub czarnego, który świadczył o zaawansowaniu rozkładu drewna przez grzyby, zaś barć w takim miejscu byłaby zbyt zawilgocona. Dzianie, czyli drążenie barci, wykonywano w sosnach zwykle jesienią, zaś w dębach wiosną, dzięki czemu nie następowało zalewanie ścian drążonej komory żywicą i sokami drzewa. Przewagą barci nad sztucznymi ulami były też grube ścianki dziupli w żywym drzewie. Prawdopodobnie lepiej chroniły one przed oddziaływaniem pola elektrycznego (np.