Próbą jej sił artystycznych był debiut na II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie, w 1932, ale nie udało jej się awansować do przesłuchań finałowych, odpadła bowiem po eliminacjach, otrzymując ostatecznie wyróżnienie i dyplom honorowy. Jej występ (13 marca) w recenzji prasowej krytyka muzycznego Mateusza Glińskiego na łamach Ilustrowanego Kuryera Codziennego oceniono raczej krytycznie, pisząc:

Pięć lat później uczestniczyła w kolejnym, III Konkursie Chopinowskim w Warszawie, gdzie udało jej się awansować do finału, kończąc go na zdobyciu 10. nagrody.

Brała udział w programach muzycznych transmitowanych przez Polskie Radio. W 1934 jako pierwsza uczestniczyła w prawykonaniu Koncertu fortepianowego Adama Tadeusza Wieniawskiego (bratanka Henryka i Józefa Wieniawskich).

Praca pedagogiczna Równolegle z działalnością koncertową podjęła pracę pedagogiczną w 1932 w Wyższej Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, której swego czasu była absolwentką, jako asystentka prof. Jerzego Żurawlewa, u którego wcześniej studiowała. W okresie 1934–1939 prowadziła na tej uczelni klasę fortepianu.