Po wybuchu II wojny światowej i zawieszeniu działalności Konserwatorium Warszawskiego, udzielała lekcji gry na fortepianie czy też brała udział w występach konspiracyjnych w Warszawie. W czasie trwania powstania warszawskiego w 1944 została zatrzymana i wywieziona na roboty przymusowe do III Rzeszy, z których powróciła do Polski po zakończeniu wojny, podejmując następnie zawieszoną działalność pedagogiczną. Początkowo pracowała w Instytucie Muzycznym w Toruniu, a następnie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Sopocie prowadząc w latach 1948–1954 klasę fortepianu. Pełniła tam również funkcję dziekana Wydziału Instrumentalnego w okresie 1949–1951. Jej wychowankiem był pianista Tadeusz Kerner, a do uczniów i absolwentów należeli m.in. Andrzej Czajkowski, Andrzej Tatarski, Mikołaj Szczęsny, Ewa Kandulska-Jakubczyk, Barbara Miodyńska czy Mirosława Gruszczyńska. Od 1951 związana była z Wyższą Szkołą Muzyczną w Poznaniu. Na uczelni tej w okresie 1966–1979 kierowała katedrą fortepianu.