Eugeniusz Iwaniec (ur. 10 października 1931 w Kosowie Poleskim, zm. 25 stycznia 2019 w Łodzi) – polski historyk, doktor habilitowany nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Łódzkiego i innych uczelni. Specjalista w zakresie filologii rosyjskiej oraz historii myśli społecznej i politycznej. Znawca dziejów i kultury staroobrzędowców.
Życiorys W latach 1946–1948 odbył naukę w Gimnazjum Fotograficznym w Łodzi. Podjął pracę w Łódzkim Laboratorium Przeźroczy. W latach 1951–1955 studiował filologię rosyjską w Uniwersytecie Łódzkim w specjalności literatura staroruska. W 1963 został nauczycielem akademickim Uniwersytetu Łódzkiego. W latach 60. rozpoczął badania nad środowiskiem starowierców na Suwalszczyźnie i Mazurach, dokumentując ich kulturę, m.in. na fotografii. W 1970 na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego na podstawie napisanej pod kierunkiem Bohdana Baranowskiego rozprawy pt. Elementy wschodniosłowiańskiej kultury materialnej u staroobrzędowców na ziemiach polskich uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych. Tam też na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt. Droga Konstantyna Gołubowa od starowierstwa do prawosławia.