Z dalszych zapisków Matuszewicza wiemy, że po śmierci ojca w 1762 r. Teofilia musiała zmierzyć się z pijaństwem brata Karola „Panie Kochanku”, który razem ze wspomnianym Pacem, nadal starającym się o jej rękę, urządzał nierzadko alkoholowe libacje. Któregoś razu młody konkurent w stanie upojenia ,,szpetnie połajał” Teofilię, a nawet razem ze swoim kompanem księciem Karolem do niej strzelał.
Wybrankiem serca Teofilii okazał się w 1764 r. Ignacy Feliks Morawski herbu Dąbrowa (1744-1790), który był w tym czasie kornetem, czyli podchorążym huzarów milicji radziwiłłowskiej. Było to w czasie bezkrólewia i działań wojennych brata Karola z konfederacją antyradziwiłłowską na Litwie. Rodzina Morawskich należała do klienteli radziwiłłowskiej. Księżniczka oświadczyła bratu o swym związku z Morawskim podczas rejterady Radziwiłła po bitwie pod Słonimem z konfederacją litewską (26 VI 1764). Książę Karol miał wtedy powiedzieć „niech cię choć licho bierze” i zgodził się na ślub, choć wiadomość musiała wywołać jego oburzenie. Jak opisuje Mateuszowicz, para od razu udała się do Lwowa, gdzie Teofilia oznajmiła arcybiskupowi Sierakowskiemu, „że w takim stanie jest, iż musi koniecznie iść za Morawskiego”. Ślub odbył się od razuT. K. z Radziwiłłów Morawska, Diariusz podróży europejskiej w latach 1773-1774, wstęp i oprac. B. Rok, Wrocław 2002, s.