W latach 1399–1409 franciszkanie braniewscy otrzymywali, podobnie jak i inne klasztory, z kasy wielkiego mistrza najczęściej po 2 grzywny. Dawało to rocznie dochód w wysokości 12 grzywien. Nie była to duża suma w ogólnych wydatkach kasy wielkiego mistrza. Prawdopodobnie w poprzednich latach franciszkanie otrzymywali od Krzyżaków podobną dotację, ale czy również później, tj. po ich krachu finansowym, spowodowanym przegranymi wojnami z państwem polsko-litewskim, pozostaje wątpliweSławomir Zonenberg, Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy Stosunki zakonu krzyżackiego z franciszkanami
kustodii pruskiej do 1466 r. część II: XIV–XV wiek.
Rozlewająca się w XV i XVI w. po Europie reformacja nie ominęła Braniewa, liczba zakonników zaczęła gwałtownie maleć. Perspektywa całkowitego opustoszenia klasztoru stawała się realna, a na majątek klasztoru sposobili się zarówno mieszkańcy, jak i duchowni diecezjalni. Kapituła warmińska zainteresowała majątkiem zakonu biskupa warmińskiego Stanisława Hozjusza, który 8 stycznia 1565 osadził w klasztorze franciszkańskim jezuitów. W klasztorze pozostawało w tym czasie tylko dwóch franciszkanów – ojciec Szymon Neumeister, którego przeniesiono do klasztoru w Lubawie, oraz 80-letni brat Bernard.