Porozumienie to nie zostało przyjęte w odpowiednim czasie, a Polska szybko przejęła kontrolę nad wojną, przesuwając granicę dalej na wschód. W latach 20 i na początku lat 30 XX wieku brytyjskie poglądy na Polskę były negatywne z powodu ekspansjonizmu. Dotyczyło to w szczególności lewicy brytyjskiej. Prawe skrzydło w Wielkiej Brytanii miało w międzyczasie bardziej neutralne poglądy wobec Polski ze względu na jej pozycję jako bufora przeciwko komunizmowi. Pogląd Polski na Brytanię w tym czasie był ogólnie ambiwalentny. Długo zwlekano z otwarciem polskiej ambasady w Wielkiej Brytanii.
Wraz z powstaniem partii nazistowskiej w Niemczech oba kraje zaczęły przyjmować bardziej pozytywne stosunki. W celu powstrzymania Niemiec po aneksji Czech, 31 marca 1939 roku rząd brytyjski Neville Chamberlaina udzielił Polsce jednostronnych gwarancji niepodległości. 25 sierpnia tego roku podpisano brytyjsko-polski sojusz wojskowy, przewidujący wszelką możliwą pomoc przeciwko agresji mocarstwa nieprzyjacielskiego, jednak protokół dołączony do porozumienia precyzował, że sojusz dotyczył jedynie agresji Niemiec.