Wielka Brytania wówczas nie dysponowała znacznymi siłami lądowymi i mogła udzielić jedynie wsparcia lotniczego i materiałowego, jednak to ostatnie było w praktyce uniemożliwione przez długość szlaku przez Morze Czarne i Rumunię i szybki upadek Polski. Dostawa samolotów brytyjskich i sprzętu wojennego z kredytu brytyjskiego wysłana drogą morską przed wybuchem wojny oraz dalsze transporty nie dotarły już do Polski. 3 września 1939, po ataku Niemiec na Polskę, Wielka Brytania (i Francja) wypowiedziała wojnę Niemcom, rozpoczynając II wojnę światową. Rozważana była możliwość wsparcia lotniczego, ale ostatecznie stwierdzono, że bombardowania Niemiec nie będą miały wpływu na sytuację Polski, toteż ich nie podjęto, uznając że realną pomocą może być jedynie wygranie kilkuletniej wojny. W kolejnych miesiącach na froncie zachodnim nie prowadzono aktywnych działań, wzmacniając siły zbrojne (tak zwana dziwna wojna), jednakże we Francji i Wielkiej Brytanii były odtwarzane Polskie Siły Zbrojne z żołnierzy, którzy przedostali się z Polski. Podczas wojny 250 000 Polaków służyło siłom brytyjskim, uczestnicząc w wielu kluczowych kampaniach. 1/12 wszystkich pilotów w bitwie o Anglię byli Polacy. Londyn stał się siedzibą władz Polski na emigracji i ośrodkiem emigracji polskiej.