Jezus leczy dziewczynkę z ślepoty, co daje pretekst faryzeuszom do oskarżenia go o bluźnierstwo, gdyż dokonuje tego w szabat. Przybyła Maria z Magdali na widok Jezusa nawraca się, a ten wypędza z niej siedem złych duchów.
W Jerozolimie Kajfasz zostaje poinformowany o działalności Jezusa i jego słowach, w których uważa się za syna Boga. Wie jednak, że nie mogą go oskarżyć, inaczej sprowadzą na siebie gniew tłumów uważających go za chrystusa. Wobec tego wysługują się celnikiem Mateuszem, który w asyście rzymskich żołnierzy ma aresztować Jezusa za niepłacenie trybutu cesarstwu. Jezus po wypędzeniu demona z syna galilejskiego cieśli dokonuje kolejnego cudu mówiąc, by „oddać cezarowi, co cesarskie, a Bogu to, co boskie”. Natchniony Mateusz za namową Jezusa zostaje jego uczniem. Jezus dostrzega u cieśli jeden z krzyży, które robi na zamówienie rzymskie. W drodze do Jerozolimy Judasz chce wygonić pałętające się dzieci, czemu sprzeciwia się Jezus, który naprawia lalkę jednej z dziewczynek.