Wtem przybywają Marta i Maria z Betanii proszące o wskrzeszenie ich brata Łazarza, wyznawcy Jezusa, co też ten czyni w imieniu Boga. Świadkami tego są faryzeusze. W Jerozolimie wściekły Kajfasz zastawia pułapkę na Jezusa. Przyprowadza do niego kobietę złapaną na cudzołóstwie – jeśli ją ułaskawi sprzeciwi się prawu Mojżeszowemu i sam zostanie ukamieniowany. Jezus mówi zgromadzonym mającym rozpocząć egzekucję wyroku, żeby rzucił kamieniem ten, kto jest bez grzechu. Zgromadzeni zdając sobie z tego sprawę odstępują od egzekucji, pozostawiając Jezusa samego z kobietą, który zgodnie z prawem mojżeszowym nie potępia jej i pozwala odejść z obietnicą, by więcej nie grzeszyła.
Po chwili Jezus z Świątyni Jerozolimskiej uczynionej miejscem handlu wypędza kupców, co prowadzi go do kolejnej konfrontacji z Kajfaszem i faryzeuszami. Wówczas pielgrzymi pod wodzą Judasza chcą obwołać Jezusa królem. Kuszony przez Szatana Jezus odmawia, mówiąc że jego królestwo nie jest z tego świata. Poczuwszy oszukanym Judasz przekupiony 30 srebrnikami przez Kajfasza zgadza się zdradzić, gdzie znajduje się Jezus. Czując, że jego dni dobiegają końca, Jezus zasiada z uczniami do wieczerzy, na której zapowiada swój przyszły los i żegna się z nimi.