Specjalizował się w stratygrafii, paleontologii, paleogeografii i minerałach Uralu, Azji Środkowej i Platformy Wschodnioeuropejskiej. Formułował zalecenia dotyczące poszukiwania ropy naftowej w rejonie Uchty i poszukiwań boksytów na Uralu. Jego prace przyczyniły się do udoskonalenia stratygrafii i paleogeografii Uralu, szczególnie sznurów haczykowych w środkowym i górnym dewonie i dolnym karbonie, a także ustalenia wieku geologicznego złóż boksytu Uralu i ropy Przedurala. Od 1946 do 1951 był przewodniczącym Prezydium Turkmeńskiej Filii Akademii Nauk ZSRR. Napisał ponad 400 publikacji, w tym monografie Gieologija SSSR i Uczenije o facjach. W 1954 założył Międzyresortowy Komitet Stratygraficzny ZSRR i stanął na jego czele. W 1939 otrzymał tytuł doktora nauk geologiczno-mineralogicznych, w 1946 został akademikiem Akademii Nauk ZSRR. W 1968 został akademikiem Serbskiej Akademii Nauk, był też honorowym członkiem wielu towarzystw naukowych ZSRR, Francji, W. Brytanii, Polski, Węgier, Czechosłowacji, USA i Indii.