Pobernardyński zespół klasztorny w Ratowie – ufundowany pod koniec XVII w., kiedy Ratowo znajdowało się w rękach Narzymskich. Początki klasztoru wiążą się z obecnym w tym miejscu od XV w. kultem św. Antoniego z Padwy, którego obraz znajdował się w kaplicy dworskiej.
Historia mały|Wnętrze kościoła Około 1680 dziedzic Ratowa, chorąży chełmiński, Tomasz Narzymski, wzniósł drewniany kościół i rozpoczął starania o sprowadzenie bernardynów. Przychylnie ustosunkował się do tego prowincjał prowincji wielkopolskiej o. Stanisław z Grodziska. By zabezpieczyć materialnie powstający klasztor fundator zapisał mu w 1685 kilka mórg ziemi, dwie łąki i prawa do wolnego połowu ryb w rzece i stawie, a także przekazał drewno na wybudowanie drewnianego klasztoru. Ponadto zagwarantował do chwili swojej śmierci cztery korce zboża wydawane każdego miesiąca. Z kolei prowincjałowie bernardynów, Stanisław z Grodziska i Franciszek Radoński, ofiarowali książki dla biblioteki klasztornej. Fundacja zyskała akceptację miejscowego biskupa diecezji płockiej, Stanisława Dąbskiego, a 25 stycznia 1686 – Stolicy Apostolskiej i kilka dni później (31 stycznia) przełożonego generalnego bernardynów. Klasztor strukturalnie został włączony do wielkopolskiej prowincji zakonnej. W 1690 drewniany klasztor uległ spaleniu i w latach 30. XVIII w.