zdecydowano o wzniesieniu klasztoru murowanego. Dodatkowym motywem dla realizacji tego projektu było przekazanie klasztorowi cegły z rozebranego zamku w pobliskim Niedzborzu. W 1759 zakończono budowę klasztoru i kościoła. Uroczystej konsekracji dokonał 1 października 1761 biskup płocki Antoni Dembowski.
Po powstaniu styczniowym zakon bernardynów został skasowany, a zabudowania stały się spichlerzem i zapleczem wojsk carskich. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 majątek poklasztorny otrzymała diecezja płocka. Jej ordynariusz, Antoni Julian Nowowiejski w 1925 przekazał klasztor Zgromadzeniu Misjonarek św. Rodziny, które po 2000, ze względu na trudności ekonomiczne w jego utrzymaniu zdecydowały o zwróceniu klasztoru diecezji płockiej i powrót do swego domu generalnego w Białymstoku. W 2014 zostało tu erygowane przez biskupa płockiego Piotra Liberę Sanktuarium Diecezjalne św. Antoniego z Padwy.