Czasem proponowane zalecenia wyraźnie przeczą nawet praktyce użycia języka standardowego, promując formy przestarzałe i dezaprobując formy szeroko przyjęte.

Z jednej strony kodyfikacja służy definiowaniu i utrwalaniu kształtu języka standardowego, z drugiej strony reaguje na proces ewolucji językowej, dostosowując swoje rozstrzygnięcia w zależności od potrzeb danej wspólnoty komunikatywnej. Dąży zatem do utrzymania w standardzie tzw. elastycznej stabilności. Kodyfikacja to także ujęcie normy językowej w różnego rodzaju publikacjach, wynik wspomnianych rozstrzygnięć. W odróżnieniu od normy językowej, która w szerokim ujęciu dotyczy każdej odmiany języka i określa prawidłowości uzusu językowego, kodyfikacja koncentruje się na języku standardowym i ma charakter statyczny.

Pierwsze próby kodyfikacji języków narodowych podjęto w okresie renesansu, działania te przybrały na sile w czasie oświecenia. W 1635 r. powstała Akademia Francuska, która zajęła się m.in. kodyfikacją języka francuskiego.