Rozróżnienie terminologiczne między pojęciami normy i kodyfikacji zostało wypracowane przez przedstawicieli Praskiego Koła Lingwistycznego.
Funkcje kodyfikacji Andrzej Markowski wyróżnia następujące funkcje kodyfikacji: sankcjonująca (stabilizująca) – utrwala normę językową na pewien czas; promocyjna – w przypadku występowania w normie wariantów alternatywnych może preferować jeden z nich, prowadząc do jego silniejszego utrwalenia i stopniowego wypierania innych; normotwórcza – wprowadza nazewnictwo na potrzeby nowej dziedziny wiedzy lub techniki, działając na rzecz wytworzenia i utrwalenia normy; nie dotyczy to jednak kodyfikacji języka ogólnego, która potrzebuje oparcia we wcześniejszej praktyce językowej; hamująca (opóźniająca, retardacyjna) – odrzuca pewne elementy uzusu, części z nich nie aprobując lub uznając je za dopuszczalne jedynie w pewnym zakresie (np. w mówionej odmianie polszczyzny); ochronna – nie dopuszcza do systemu językowego elementów ocenianych jako niezgodne z jego modelami, np. kalk językowych; wspierająca – wpływa na stabilizowanie pewnych modeli systemowych; modelująca – kodyfikując pewne rozwiązania językowe, upowszechnia wzorce, które nie znajdują jeszcze dostatecznego oparcia w modelach systemowych.
Zobacz też
regulacja językowa język ogólny język literacki
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Socjolingwistyka Kategoria:Polityka językowa