Prześladowania Po opublikowaniu Emila i Umowy społecznej w 1762 Rousseau stał się nagle celem licznych krytyk i zawisło nad nim ryzyko prześladowań. Szczególnym powodem był fragment z 4 księgi Emila zatytuowany Wyznanie wiary wikarego sabaudzkiego. Fragment ten został uznany przez Kościół katolicki za bluźnierczy i heretycki. Rousseu uciekł z Francji do Yverdon w Szwajcarii, gdzie usłaszał, że również w Genewie potępiono i spalono Umowę społeczną. Wstrząśnięty, przyjął opiekę Fryderyka II Hohenzollerna w Môtiers. Prześladowania były punktem zwrotnym w jego karierze. Od tego czasu był postrzegany za jednego z radykałów i zwalczany przez środowiska religijne i konserwatywne. Ze względu na trudność charakteru, odwróciło się także od niego wielu przyjaciół, również w środowiskach oświeceniowych. Sam Rousseau zaangażował się w wieloletnie polemiki ze swoimi przecinikami.