57-59..

Pod koniec sierpnia 1939 roku brytyjska Admiralicja otrzymała informację od rządu, że Wielka Brytania wypowie wkrótce wojnę Niemcom, toteż brytyjskie dowództwo wysłało swoje okręty w rejony dozorowania jeszcze przed wybuchem drugiej wojny światowej, jednak HMS „Triton” oraz HMS „Oxley” wyszły w morze dopiero w pierwszym tygodniu wojny. Wraz z nimi, w ten sam rejon wyszły trzy inne brytyjskie okręty podwodne. Okręty drugiej flotylli znajdowały się w pobliżu Norwegii w odległości zaledwie 12 mil od siebie nawzajem, jako przedłużenie rejonu obserwacji Coastal Command RAF-u, którego przestarzałe samoloty Anson nie mogły dosięgnąć wybrzeża Norwegii ze SzkocjiPeter Padfield: War Beneath The Sea, s. 70. Okręty uformowały tam biegnącą ze wschodu na zachód linię dozoru na południe od Stavanger. „Tritonowi” wyznaczono najbardziej na wschód wysunięty fragment linii dozoru, „Oxley” natomiast znajdował się tuż na zachód od niego. 10 września okręty kontaktowały się ze sobą, ustalając dzięki temu, że znajdują się w odległości 7 mil morskich od siebieRobert Stern: The Hunter Hunted, s. 60-61., wciąż znajdowały się w sąsiednich sektorach, jednak dowodzący „Oxleyem” Lieutnant-Comander Harold Bowerman uznał, że znajduje się za bardzo na południe, toteż polecił zmianę kursu na 330°.