Jednostka napędzana była na powierzchni dwoma silnikami Diesla oraz dwoma silnikami elektrycznymi w zanurzeniu, z napędem przenoszonym na śruby przez dwa wały napędowe, które zapewniały mu prędkość 15,25 węzła na powierzchni oraz 9 węzłów w zanurzeniu.
Służba Okręt wszedł do służby 4 lipca 1939 roku, i jako najnowszy brytyjski okręt natychmiast został skierowany do działań podwodnych w rozpoczętej 3 września 1939 roku – dla Wielkiej Brytanii – II wojnie światowej. Operował przede wszystkim w strategicznie ważnym dla Wielkiej Brytanii rejonie mórz okalających Skandynawię, w celu przeciwdziałania kluczowym dla Niemiec dostawom rudy żelaza ze SzwecjiRobert Stern: The Hunter Hunted, s. 62-65.. W tym czasie 50% zaopatrzenia w niezbędną niemieckiej gospodarce rudę żelaza pochodziło ze Szwecji, w tym przede wszystkim ze szwedzkiego portu Luleå w Zatoce Botnickiej na BałtykuPaul Grooss: The Naval War In The Baltic, s. 76.. Akwen ten jednak nie był zamarznięty jedynie w miesiącach od maja do października, toteż w pozostałych miesiącach Niemcy zmuszeni byli transportować rudę żelaza koleją do norweskiego portu w Narwiku, stamtąd zaś drogą morską przez chronione wody terytorialne Norwegii do Niemiec.