Po niepowodzeniu brytyjskich zabiegów dyplomatycznych w celu przeszkodzenia tym transportom, rząd brytyjski przyjął skomplikowaną strategię zmierzającą do uzasadnienia brytyjskiej okupacji Norwegii. Niemcy byli jednak świadomi tych planów, toteż postanowili uprzedzić Wielką Brytanię. W celu jednak zapobieżenia zajęcia Norwegii przed ukończeniem przygotowań do własnej inwazji, na wody okalające Norwegię Niemcy skierowali wszystkie swoje okręty podwodne, celem zatrzymania brytyjskiej floty inwazyjnej. Jednym z nich był zwodowany w 1935 roku U-4, który jako jedna z pierwszych niemieckich jednostek wprowadzonych do służby po zawarciu niemiecko-brytyjskiego układu morskiego, był jednostką mniej nowoczesną od później budowanych okrętów, i w 1939 roku pełnił jedynie rolę szkoleniową na Bałtyku. left|thumb|Na zdjęciu widoczny U-2 – pierwszy niemiecki okręt podwodny przyjęty do służby w Kriegsmarine po zawarciu niemiecko-brytyjskiego układu morskiego i uwolnieniu się przez Niemcy od nałożonego traktem wersalskim zakazu budowy jednostek tej klasy. U-4 był czwartym przyjętym w skład Kriegsmarine okrętem tego samego typu IIA. Takie same działania podejmowali jednak Brytyjczycy, toteż wysłali oni na wody norweskie siedemnaście własnych okrętów podwodnych, trzy francuskie oraz polski ORP „Orzeł”.