wspólnota taka jest bowiem podtrzymywana przez złożony system socjolingwistyczny – zbiór repertuarów werbalnych o charakterze wzorów mowy. Za społeczność mowną można uznać zarówno całe społeczeństwo narodowe, jak i ludność danego regionu lub miejscowości, a nawet niewielką jednostkę – kilka osób powiązanych bezpośrednimi interakcjami werbalnymi. W ujęciu socjolingwistyki wariacyjnej społeczności mowne często tworzą takie grupy użytkowników języka, których wspólnota odpowiada pewnym czynnikom socjologicznym lub geograficznym (klasa, rasa, płeć, przynależność etniczna, miejsce zamieszkania) i które mają zbiór wspólnych norm, dających się zaobserwować we wzorcach wariacji językowej i postawach wobec języka. Można przyjąć, że mieszkańcy wszystkich krajów anglojęzycznych nie stanowią jednej społeczności mownej, gdyż poszczególne grupy anglojęzyczne są od siebie odizolowane i różnią się stylami komunikacji; analogiczna sytuacja rysuje się w przypadku krajów i regionów hiszpańskojęzycznych rozpatrywanych jako całość (normy komunikacyjne oraz status i rola społeczna języka hiszpańskiego różnią się chociażby między Meksykiem a Stanami Zjednoczonymi).