Dla społeczności mownych kluczowe są wspólne repertuary językowe – zbiory kodów językowych (składające się zarówno z rejestrów, jak i różnych języków), sytuacyjne normy stosowania poszczególnych form języka oraz znaczne poziomy interakcji między członkami społeczności.
Terminy „społeczność językowa” (ang. ) i „grupa językowa” (ang. ) można odnieść do takich wspólnot, których tożsamość jest ściśle związana z określonym językiem lub zbiorem blisko spokrewnionych odmian postrzeganych jako język. Najczęściej chodzi o grupy ludności, które mają wspólny język ojczysty; na społeczność językową składają się wszystkie osoby, dla których dany język jest językiem pierwszym lub prymarnym. W niektórych przypadkach taka społeczność zawiera się w przestrzeni międzynarodowej, obejmując szereg społeczności lokalnych, czasem wręcz rozproszonych, które występują na terenie różnych krajów. Jedność grupy językowej może być oparta przede wszystkim na wspólnym języku, choć jest też wzmacniana przez inne aspekty, takie jak zachowania, przekonania i zasoby wiedzy. Społeczność użytkowników języka hiszpańskiego, którą można analizować jako jedną społeczność językową, obejmuje wiele społeczności mownych, różniących się lokalizacją geograficzną, związkami z innymi grupami czy zwyczajami komunikacyjnymi.