2 Pułk Artylerii Polowej – oddział artylerii sformowany we Włoszech w 1918 roku, w ramach Armii Polskiej we Francji, z jeńców armii austro-węgierskiej narodowości polskiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne 2 pułk artylerii polowej we Włoszech W październiku 1918 rząd włoski wyraził zgodę na rekrutację do jednostek polskich, formowanych z jeńców armii austro-węgierskiej, będących integralną częścią armii gen. Józefa Hallera. 15 lutego 1919 w obozie La Mandria di Chivasso rozpoczęto formowanie 2 pułku artylerii polowej. Dowódcą został kpt. Jan Chlebek, a adiutantem por. Józef Wartanowicz. Do pomocy przy organizowaniu jednostki dowódca obozu kpt. Golachowski, rozkazem nr 67 z 25 lutego, przydzielił do pułku pięciu oficerów. Oprócz dowódcy i adiutanta byli to porucznicy: dr Wojciech Pietras i Wiktor Rokita oraz podporucznicy: Stefan Gostomski i Józef Bernhaut.
Baterie liczyły po około 1-2 oficerów i 175 kanonierów. Do 10 marca sformowano 12 baterii, z których 9. i 11. składały się z żołnierzy starszych roczników, a 12. stanowić miała pododdział sztabowy. Pułk nie dysponował uzbrojeniem, a żołnierze ćwiczyli musztrę, gimnastykę i służbę łączności.