HMS Triad (N53) – brytyjski okręt podwodny typu T o wyporności nawodnej 1090 ton, który służył w Royal Navy w latach 1939–1940. „Triad” został zwodowany 5 maja 1939 roku w stoczni Vickers-Armstrongs w Barrow-in-Furness, po czym wszedł do służby w marynarce brytyjskiej 16 września 1939 roku. Okręt nie odniósł w trakcie służby większych sukcesów. W 1940 roku patrolował u brzegów Norwegii, po czym w sierpniu 1940 roku został skierowany na Morze Śródziemne, gdzie po pojedynku artyleryjsko-torpedowym 15 października 1940 roku został zatopiony przez włoski okręt podwodny „Enrico Toti” na Morzu Jońskim. HMS „Triad” był jednym z 9 brytyjskich okrętów podwodnych zatopionych w obszarze Morza Śródziemnego w 1940 roku.
Budowa Stępkę pod HMS „Triad” położono 24 marca 1938 roku, okręt został zwodowany 5 maja 1939 roku w stoczni Vickers-Armstrongs w Barrow-in-Furness. Wyporność nawodna wynosiła 1090 ton, podwodna zaś 1575 ton, przy długości całkowitej 84 metry i szerokości 8,08 metra. Budowane z przeznaczeniem do zwalczania dużych jednostek liniowych z silną pasywną obroną przeciwtorpedową, okręty typu T wyróżniały się bardzo silną salwą torpedową. Podstawą uzbrojenia jednostki było 16 torped kalibru 533 mm wystrzeliwanych z 6 wyrzutni dziobowych oraz 4 wyrzutni zewnętrznych, które również strzelały z kierunku dziobu.