Rüstow, Lippmann, Raymond Aron, Wilhelm Röpke, czy Robert Marjolin, argumentował na rzecz wizji bliższej temu co obecnie nazywa się socjalliberalizmem, socjaldemokracją lub ordoliberalizmem, przychylniej patrząc na uzasadnione państwowe regulacje i interwencjonizm.

Szczegółowe poglądy ilustrują słowa i teksty obecnych na konferencji, na przykład Lippmanna, według którego liberałowie ortodoksyjni trzymając się wiernie zasady laissez faire odwrócili się od „krzyczącej konieczności reform społecznych, i nie potrafili stworzyć filozofii zadowalającej z punktu widzenia humanitarnego”. Pisał on także: „z punktu widzenia ludzkiego [wolny rynek] jest suwerenem okrutnym”, czy: „wielkie nierówności nie odzwierciedlają wiernie nierówności między talentami ludzi, między ich charakterami lub ich umysłami; stanowią więc odstępstwo od koncepcji moralnej, wedle której dochód jest zapłatą za pracę użyteczną, zaś nędza – karą za lenistwo lub nierozwagę.” Według Rougiera, „laissez faire [jest] systemem samounicestwiającym się” gdyż odrzucenie przez państwo możliwości ingerowania w gospodarkę musi prowadzić do tworzenia się monopoli.