thumb|Koło podbiegunowe południowe Koło podbiegunowe południowe – koło podbiegunowe położone na półkuli południowej, wyznaczone przez równoleżnik o szerokości geograficznej zbliżonej do 66°33'S (dokładna lokalizacja jest zmienna w czasie; dostępny jest kalkulator obliczający aktualne położenie). Ogranicza obszar nazywany Antarktyką, niemal całkowicie zamyka w sobie Antarktydę. Jest oddalone od równika o tyle samo stopni, co koło podbiegunowe północne.

Historia Jako pierwszy koło podbiegunowe południowe przekroczył James Cook 17 stycznia 1773. Nie dotarł jednak do lądu ani też nie dostrzegł go. Antarktydę ujrzano po raz pierwszy niemalże 50 lat później; z odkrycia kontynentu zasłynęli szczególnie: Fabian Bellingshausen, Edward Bransfield i Nathaniel Palmer. Od listopada 1840 do kwietnia 1841 po Antarktyce podróżował brytyjski oficer marynarki James Clark Ross, na którego część nazwano Morze Rossa. Odkrył Lodowiec Szelfowy Rossa, który nazwał „Wielką Barierą Lodową” (Great Ice Barrier). Ponad 30 lat później HMS „Challenger” stał się pierwszym okrętem o napędzie parowym, który przekroczył koło podbiegunowe południowe.