Pierwsza siedziba ludzka w Antarktyce zamieszkana na stałe była położona poza kołem podbiegunowym, wybudowano ją w 1903 na Orkadach Południowych (Omond House). Najstarszą nieustannie działającą stacją badawczą zbudowaną za kołem podbiegunowym południowym jest Mawson Station.
Położenie Położenie koła podbiegunowego południowego nie jest stałe, równoleżnik je wyznaczający przesuwa się przeciętnie o 47 sekund w ciągu stulecia. W roku 2000 koło podbiegunowe południowe przebiegało przez równoleżnik 66°33'39"S. Określa ono północną granicę obszaru (Antarktyki), na którym przez przynajmniej jeden dzień w roku (podczas przesileń) słońce nie zachodzi lub nie wschodzi (trwa noc polarna lub dzień polarny). Na północ od koła podbiegunowego południowego położona jest strefa subpolarna, Subantarktyka, obejmująca pas o szerokości 32–48 km (dalej na północ leży strefa konwergencji antarktycznej).
Klimat Za kołem podbiegunowym południowym występuje pustynia polarna. Wyróżnić można 3 główne strefy klimatyczne: interioru (skrajnie chłodny, niewielkie opady), obszarów wybrzeża (nieco cieplejszych, niż interior) oraz Półwyspu Antarktycznego (najcieplejszy, z największą sumą opadów).