W 1917 r. opublikowała wspólnie z Ruthem L. Gordonem artykuł dotyczący twierdzenia Sturma, w którym zaprezentowali oryginalne – i przeoczone przez następnych blisko sto lat – rozwiązanie problemu. W 1918 została profesorem nadzwyczajnym, a w 1925 r. pełnym, na żeńskiej uczelni Bryn Mawr College, gdzie obejmowała stanowisko kierowniczki wydziału matematycznego. W 1923 była jedną z założycielskich członkiń rady nadzorczej Amerykańskiego Towarzystwa Matematycznego. Poślubiła współpracownika, Arthura Wheelera, i przeprowadziła się z nim gdy zdobył on pracę na Uniwersytecie w Princeton, gdzie i ona podjęła niepełny etat wykładowczyni. Małżeństwo nazwało wybudowany przez siebie domek letni „Q.E.D.” Po śmierci męża w 1932 powróciła na Bryn Mawr.

W 1933 r. zawarła bliską przyjaźń i odegrała kluczową rolę w umożliwieniu Emmy Noether przedostania się do Ameryki i zdobyciu pracy na Bryn Mawr. Pracowała na uczelni do emerytury w 1948, pozostając aktywną w środowisku naukowym aż do spowodowanej przez następstwa udaru śmierci w 1966. Jej doktorantkami były m.in.