W 1887 wyjechał do Moskwy, gdzie zdał egzamin na magistra prawa cywilnego. Po powrocie do Petersburga w 1890 pracował jako docent prywatny. W 1893 r. jako delegat Ministerstwa Oświecenia Publicznego odwiedził Powszechną Wystawę Światową w Chicago. Od listopada 1893 pracował w Departamencie Ekonomicznym Kancelarii Rady Państwa nie zrywając kontaktów z uniwersytetem. Wspólnie z profesorem Leonem Petrażyckim wykładał również na utworzonych 3 grudnia 1905 r. w Petersburgu wyższych kursach żeńskich. W maju 1901 r. w Warszawie poślubił córkę znanego inżyniera i gen. Stanisława Kierbedzia.
Od 1902 udzielał się w Dumie Miejskiej Petersburga. Członek Rzymskokatolickiego Towarzystwa Dobroczynności w Petersburgu. W 1905 z poparciem Partii Konstytucyjno-Demokratycznej pełnił funkcję wiceprzewodniczącego. Starał się o mandat do I Dumy Państwowej z kurii ziemiańskiej powiatu starokonstantynowskiego (gubernia siedlecka). Mandatu nie uzyskał pomimo poparcia pomimo poparcia Henryka Sienkiewicza. Przeciwko jego kandydaturze było Stronnictwo Demokratyczno-Narodowe, walczące o wiejski elektorat. Dzięki poparciu Narodowych Demokratów 19 października 1907 uzyskał mandat do Dumy III kadencji. Zasiadał we frakcji Koło Polskie. Krytykował m.in.