20 października 1912 został wybrany na posła do Dumy IV kadencji również z guberni siedleckiej. W czasie kadencji działał w komisjach: wniosków prawodawczych, reformy sądownictwa, reformy policji, spraw wojskowych i morskich, redakcyjnej i porozumiewawczej. Również w IV kadencji podnosił kwestie dotyczące Chełmszczyzny, m.in. tamtejszych izb sądowej i skarbowej, zgłaszał istotne poprawki do projektu reformy senatu.

Po wybuchu I wojny światowej dwukrotnie wystąpił w Dumie, wypowiadając się w sprawie ustawy o cenzurze wojennej oraz 1 sierpnia 1915 r. o nastrojach wśród Polaków w odpowiedzi na mowę konserwatywnego nacjonalisty Władimira M. Puryszkiewicza. Współpracował z gazetami „Głos Polski” (1913) i „Sprawa Polska” (1915). Był jednym ze współzałożycieli Polskiego Towarzystwa Prawników i Ekonomistów.

Po wybuchu I wojny światowej zaangażował się w prace Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny. Zmarł nagle w Piotrogrodzie 1 grudnia 1915 po zakończeniu obrad Dumy. Pierwotnie został pochowany w krypcie kościoła pw. św. Katarzyny Aleksandryjskiej na prospekcie Newskim. 23 grudnia w archikatedrze warszawskiej odprawione zostało w jego intencji nabożeństwo żałobne, które celebrował metropolita warszawski Aleksander Kakowski.