elementarze Teodora Bernadzikiewicza z 1918 i Bronisława Ikerta z 1926, który został zatwierdzony do użytku przez Ministerstwo Wyznań Religijnych Oświecenia Publicznego. Zabawkami zajęła się już przed I wojną światową, najpierw je projektując, a potem samodzielnie wykonując. W międzywojniu miała pracownię zabawkarską przy Izbie Rzemieślniczej w Poznaniu, którą prowadziła też po 1945. Tworzyła kukiełki dla kabaretów literacko-artystycznych w Poznaniu („Ździebko” oraz „Różowa Kukułka”).

Debiutowała w 1904 w Salonie Stowarzyszenia Artystów w Poznaniu i we Lwowie. Od 1906 wystawiała swoje prace na wystawach w Polsce i poza nią, m.in. w Warszawie, Lwowie, Krakowie, Bydgoszczy, Pradze i Paryżu. W 1912 wzięła udział w Wystawie Pracy Kobiety Polskiej w Pradze, zwanej też Wystawą „Kobieta Polska”, zorganizowanej przez Ústředni Spolek Českých Žen (Towarzystwo czeskich pań). Wybuch I wojny światowej przeszkodził jej w wyjeździe do Madrytu, gdzie miała udać się ze sportretowaną przez siebie austriacką arcyksiężniczką Marię Annunziatę, by namalować wizerunki dzieci króla Alfonsa XIII. W 1918 zaaranżowała wystrój sali obraz Polskiego Sejmu Dzielnicowego w Poznaniu, współpracując z plastykiem z Poznania Wiktorem Gosienieckim oraz malarką i rzeźbiarką Kazimierą Pajzderską.