Wykonywała też portrety.

Po II wojnie światowej, w 1945, wróciła do Poznania, gdzie uczyła rysunku w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Dąbrówki. Przy Izbie Przemysłowo-Handlowej prowadziła pracownię zabawek, zaczęła też kursy zabawkarstwa i przemysłu artystycznego. W izbie była konsultantką artystyczną ds. przemysłu domowego. Od lutego 1946 należała do Społeczno-Obywatelskiej Ligi Kobiet w Poznaniu. Od 1945 należała Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Poznańskiego.

Zmarła na atak serca. Pochowano ją na cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu w obecności licznie zgromadzonego tłumu.

Nie założyła rodziny.

Twórczość thumb|Portret p. N.N. Teodory Mukułowskiej (1907) Malowała przede wszystkim kompozycje figuralne, portrety (głównie kobiet), martwe natury, wnętrza, sceny rodzajowe i religijne oraz krajobrazy w duchu postimpresjonizmu. Specjalizowała się w malarstwie olejnym. Oprócz tego tworzyła ekslibrisy (np. na konkurs ekslibrisu Biblioteki Numizmatycznej Muzeum Narodowego w Krakowie w 1918, gdzie zastosowała herb Bończa, którym posługiwali się Mukułowscy), zabawki artystyczne z drewna, lalki, maskotki, grafiki i sztukę użytkową (np. afisze) oraz ilustrowała książki, m.in.