W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do niewoli sowieckiej lub został aresztowany przez NKWD w Wilnie. Według stanu z grudnia 1939 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 15 a 17 maja 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 029/1 poz. 60 nr akt 526, z 13 kwietnia 1940. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 w lesie katyńskim przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Początkowo nie został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943. Dopiero po powtórnej analizie w wojskowym niemieckim laboratorium w Smoleńsku zidentyfikowano Maculewicza. Przy jego szczątkach znaleziono: karty wizytowe, pismo z MSWojsk., plakietę, świadectwo szczepienia w Kozielsku nr 1782 i fotografie. Na liście dodatkowej Komisji Technicznej PCK figuruje pod numerem 01697. Na liście AM pod numerem 1697 zapisane jest nazwisko Władysława Brzozowskiego, innego oficera zamordowanego w Katyniu.